Huidig project
Figure Humaine is onbetwist een van de hoogtepunten van de vocale muziek. Het is geschreven voor zestemmig dubbelkoor a capella.
In het rijke stemmenmateriaal dat Poulenc in zijn Figure Humaine (2x6 stemmen) tot zijn beschikking had heeft hij harmonieën toegepast, die we ook tegenkomen in de close harmony zangstijl: spannende accoorden en verrassende wendingen. Daarmee heeft Figure Humaine een uitgesproken rijke, bijna symfonische klank. Diezelfde afwisseling zien we in de dynamiek, die loopt van ppp tot ƒƒƒƒ en in maat- en tempowisselingen. Dit alles maakt dat het een zeer moeilijk uit te voeren stuk is, waar alleen zeer geroutineerde koren zich aan kunnen wagen.
De acht delen zijn zeer afwissend opgezet, van het ingetogen no. 4 Toi, ma patiente en 6 Le jour m'étonne via het ruige no. 2 En chantant les servantes culminerend in het intens dramatische laatste deel 8 Liberté, welke tekst gedurende de oorlog in verzetskringen al een cultstatus had gekregen.
In 1944 ontving Poulenc een pakket met acht anonieme gedichten, waarin hij echter meteen de hand van zijn vriend Eluard herkende. Het betrof delen uit Poésie et vérité en Liberté uit 1944. Hij raakte geïnspireerd door de diepe emoties en rauwe onverzettelijkheid die uit de teksten spraken en nam zich voor ze op muziek te zetten. Hij koos bewust voor de beperking van de menselijke stem om zo de hoopvolle gedachte te illustreren dat de mens zijn vrijheid op eigen kracht kan bereiken. Op diverse plaatsen duikt het beeld van de sneeuw op, die hem als jongeman al zo inspireerde toen hij de Winterreise leerde kennen.
Reeds gedurende de oorlog werd het werk in Engeland uitgevoerd door de BBC Singers o.l.v. Leslie Woodgate en door radio uitgezonden.
Francis Poulenc
